Hoe afschuwelijk moet het zijn om al vier jaar lang in angst en onzekerheid te leven? Om het land waarin je bent opgegroeid en waar je tot een paar jaar geleden gewoon je leventje leefde, iedere dag meer en meer kapot geschoten te zien worden? Om maar een paar uur per dag elektriciteit te hebben en al weken geen verwarming, terwijl het buiten -20 graden is?
En terwijl de wereld om hun heen wankelt, hebben Mari en de vrijwilligers van het Gostomel-asiel er nog een extra zorg bij: de verantwoordelijkheid om elke dag 600 honden en 175 katten te voeden. Dat is af en toe een enorme uitdaging. Enerzijds omdat er in de omgeving niet altijd genoeg voer voorradig is en het onveilig is om het elders te halen. Anderzijds omdat ze financieel de touwtjes aan elkaar moeten knopen en geen reserves hebben.
Daarnaast hebben veel dieren extra begeleiding en zorg nodig. De honden in het asiel blaffen bij het minste of geringste. De honden die van de straat zijn gered, zijn behoorlijk getraumatiseerd en heel nerveus.
Voor al die dieren die geen oorlog begrijpen, maar wel de angsten voelen, is de inzet van Mari en haar team van onschatbare waarde.
Ik bewonder ze voor hun moed, hun kracht en veerkracht en ik voel met ze mee.
Samen blijven we zorgen voor de dieren. Samen blijven we hopen op vrede. 💙💛
Mocht u het asiel willen steunen, dan is een bijdrage heel erg welkom op de rekening van Wereldasielen: NL 20 TRIO 0198 3427 56 o.v.v. P. 47 Gostomel.
Lieve groet, Winan, projectcoördinator P47