Begin februari is in Spanje een eind gekomen aan het jachtseizoen. Of dit afschuwelijke onderdeel van de Spaanse cultuur nog niet erg genoeg is, luidt het einde van het jachtseizoen een nog veel grotere gruweldaad in … Jaarlijks worden er nl. tienduizenden galgo’s en podenco’s op wrede wijze gedumpt. In het gunstigste geval worden ze ‘gewoon’ aan hun lot overgelaten, maar het grootste deel van deze stakkerds sterft een onzichtbare en eenzame dood.
Enkele honden hebben het geluk opgemerkt te worden door een kleine maar zeer toegewijde groep dierenvrienden. Eén van hen is Antonio Murciano (WereldAsielen project 08) die al zijn hele leven opkomt voor de meest kansarme dieren in het zuiden van Spanje.
In Jaén en omgeving (Andalusië) staat hij bekend om zijn engelengeduld én om zijn vangkooi. ‘Antonio el Grande’ zoals hij ook wel genoemd wordt is nl. niets teveel als er een dier in nood verkeert en desnoods wacht hij dagen in de struiken in de hoop het vertrouwen van een dier te winnen. Sommige dieren zijn echter zo getraumatiseerd dat het vangen alleen lukt middels de vangkooi.
Veel dieren zijn al op deze manier gered van een zwervend en uitzichtloos bestaan; enkele van hen vinden na een periode van lichamelijk en geestelijk herstel een ‘gouden mand’ in Spanje of in Duitsland.
Antonio loopt al tegen de 70 en is fysiek ook niet meer de fitste (met twee kunstheupen en twee kunstknieën); evengoed peinst hij er niet over om te stoppen. De dieren kunnen hem (nog) niet missen, vandaar …. ❤️.


Onlangs vielen de hondjes van asiel van Milú in Sétubal (Portugal) met hun snuitjes in de boter.
Dankzij WereldAsielen en donaties van supporters hebben de medewerkers van Siempre contigo (Pproject 79, Spanje) een nieuw verblijf kunnen bouwen voor hun katten!
Aan spanning geen gebrek in huize Ornaque. Een van de honden had nl. al een tijd last van een hardnekkige ontsteking aan een van zijn voorpoten. Verschillende antibioticakuren brachten helaas geen verbetering en Culo Gordo (lett.vertaald: Dikbil) ging zienderogen achteruit. Nachten achter elkaar sliep José op een matras in de woonkamer naast zijn trouwe viervoeter, maar het mocht niet baten en waar men al weken voor vreesde, moest uiteindelijk gebeuren: Dikbil’s linkervoorpoot moest geamputeerd worden ?.
In Moreni, Roemenië kregen de vrijwilligers een telefoontje van een man met de mededeling dat in een afgelegen gebied puppy’s waren gedumpt. Hij had ze gevonden en vroeg om hulp. Hij kende het asiel en de vrijwilligers goed, omdat hij zijn hond gratis heeft laten steriliseren via één van de gratis sterilisatiecampagnes.
Waar zou het asiel van Gostomel zijn zonder vrijwilligers??
Afgelopen weekend werd Jankees Proper met open armen ontvangen door de vrijwilligers van ons grote asiel in Alicante. Dat is ook niet zo verwonderlijk want Kees bracht maar liefst 20 pallets met blikvoer en kuipjes voor de tientallen honden en katten van WereldAsielen project 07. Volgens Raul, de beheerder en onze contactpersoon, zijn er vorig jaar als gevolg van de Corona-pandemie heel veel dieren geadopteerd. Er is nu zelfs sprake van een wachtlijst voor kleine(re) honden.
Karina (project 92) heeft onlangs een aantal honden uit een zeer nare positie gehaald. Ze leefden buiten en lagen allemaal aan de ketting. Met de huidige temperaturen in Polen betekent dat met gemak 15 graden onder nul, nacht in nacht uit.
Morgenochtend vroeg vertrekt Jankees Properr met zijn vrachtwagen gevuld met voer richting Spanje. Net als bij het laatste transport treft hij het niet echt met het weer … Maar daar laat ‘onze’ Kees zich niet door weerhouden want afspraak is afspraak en de dieren in Spanje kunnen wel wat extra voer gebruiken.
Mary is net als vele andere honden (en katten) een ongewenst puppy, of geboren op straat of door de eigenaar van haar moeder kort na haar geboorte op straat gedumpt. Dumpen op straat of liever: in een afgelegen gebied met een kleine kans op overleven is een heel gebruikelijk verschijnsel in Roemenië om van ongewenste puppy’s of kitten af te komen. En dit is nog één van de vriendelijkere manieren…