In februari van dit jaar werden de vrijwilligers van ASA (Asociación Salvamiento Animalista, project 02) gevraagd om te helpen. En waar andere stichtingen ‘nee’ hadden gezegd, gingen Caridad en haar collega’s direct op pad naar een nabijgelegen snelweg. Wat ze daar aantroffen was hartverscheurend, zelfs voor doorgewinterde vrijwilligers als het team van ASA.

Op de vluchtstrook lag een jonge zwaargewonde podenco. Hij kon zich niet verroeren, maar toen Cari hem voorzichtig benaderde deed hij zelfs nog een poging om te kwispelen. Cari was op slag verliefd op dit stakkerdje en vanwege zijn intens lieve uitstraling gaf zij hem de naam Ángel (Spaans voor Engel 😇). Heel voorzichtig zette zij hem in haar auto en reed direct door naar de lokale dierenarts. Deze constateerde dat Ángel maar liefst 3 gebroken pootjes had, niet zo verwonderlijk dus dat hij zich niet had kunnen verplaatsen ….

Naast het verdriet om het lijden van dit hulpeloze dier, was Cari vooral ongelooflijk kwaad dat de automobilist die Ángel had aangereden niet was gestopt. Ook tientallen passerende auto’s daarna hadden niet de moeite genomen om hem te redden.

Wat Ángel toen nog niet wist, was dat hij door niemand beter opgevangen had kunnen worden dan door de meiden van ASA. De dierenarts gaf hem gezien zijn jonge leeftijd nog een reëele kans op volledig herstel en Cari wilde niets liever dan zich over hem ontfermen. En dat heeft ze gedaan op een manier die heel veel respect afdwingt.

In het afgelopen half jaar zijn gefaseerd alle botbreuken geopereerd en met heel veel geduld, liefde en fysiotherapie herstelde Ángel voorspoedig. Cari was kennelijk niet de enige die destijds had gezien hoe ongelooflijk lief en bijzonder Ángel is. Afgelopen week is hij nl. geadopteerd door een hele lieve familie, eind goed al goed dus!

Het enige nadeel aan dit verhaal met Happy End zijn de hoge dierenartskosten die ASA voor Ángel heeft moeten maken; mocht u Cari en het team van project no. 02 willen helpen met het voldoen van deze kosten, dan is uw bijdrage meer dan welkom op bankrekening NL20 TRIO 0198 3427 56 onder vermelding van Ángel. Bij voorbaat hartelijk dank!

Zoals al aangekondigd vond eind juni een bezoek plaats aan shelter Filozoiki Omada Markopoulo Porto Rafti in Griekenland.
Op 27 juni keerde projectmedewerker Carolien Gijzen van project 298 terug van een indrukwekkende reis.

Na aankomst werd ze op het vliegveld van Athene aller hartelijkst ontvangen door Kris en Kaiti, twee van de vier vrouwen die de shelter draaiende houden.

Aangekomen in de shelter viel direct op dat het zeer met beperkte middelen is opgebouwd. Naast ruw opgebouwde muurtjes die hier en daar provisorisch staande worden gehouden, is er gebruik gemaakt van stukken gaas die met ijzerdraad aan elkaar zijn vastgemaakt. Er is geen deur die een scharnier heeft en fatsoenlijk sluit met een slot dat functioneert. De daken bestaan uit losse platen die op hun plaats worden gehouden door er van alles bovenop te leggen zoals ijzer, stenen, pallets.

Kris vertelt dat ze bij slecht weer thuis wakker ligt omdat de daken de honden onvoldoende beschermen tegen wind en regen waardoor ze in de winter nat en koud worden.

De dames doen hun uiterste best om de kennels zo schoon mogelijk te houden. Hiervoor zijn slechts beperkte middelen beschikbaar. Carolien heeft bij het helpen ondervonden dat
het hierdoor een tijdrovend en moeilijk karwei is om de hygiëne te waarborgen. Er zijn erg veel ratten en muizen die zich door de gebrekkige bouw goed kunnen verschuilen en voortplanten.

Er is geen elektriciteit. Een oude caravan biedt in ieder geval de mogelijkheid om medicijnen en wat voer droog en beschermd te bewaren. Er is geen ruimte om te schuilen of om dieren
apart te nemen om ze bijvoorbeeld te onderzoeken of te behandelen. Er is geen gootsteen, geen toilet en geen quarantaine mogelijkheid.

Op dat moment verblijven er 27 honden in de shelter waarvan er een heel aantal al vele jaren of zelfs bijna hun hele leven verblijven, denk aan 7 jaar of meer. Er zijn zieke honden, de bekende mediterrane ziekten eisen hun tol. Kris, Kaiti, Evi en Maria, doen ontzettend hun best de nodige zorg te geven, maar de financiële middelen zijn beperkt, dus er moeten keuzes gemaakt worden, wat betekent dat bijvoorbeeld anti-parasitaire middelen regelmatig onvoldoende voor handen zijn, omdat de behandeling van een zieke hond voor gaat.

Naast de dieren in de shelter worden er nog vele zwerfdieren in de omgeving van de shelter voorzien van voer en water, waaronder 50 katten.

Het lijkt een uitzichtloze situatie, die Kris grote zorgen baart.
Sprakeloos is ze door de hulp van WereldAsielen. Dat een Nederlandse stichting zich het lot van haar dieren aantrekt, emotioneert haar zichtbaar en geeft een beetje ruimte om te
ademen, zoals ze zegt.

Carolien moet alle indrukken die ze heeft opgedaan in alle rust verwerken, maar zit vol energie en plannen om deze shelter verder op weg te helpen.

Doet u alstublieft mee? Doneer dan op NL20TRIO0198 3427 56 ovv Porto Rafti.
Hartelijk dank namens Carolien en Kris en haar team!!

Een tweedaagse sterilisatiemarathon heeft erin geresulteerd dat 130 dieren uit Gostomel, Irpen en Bucha zijn gesteriliseerd. Ze zijn ook ingeënt tegen rabiës en ze kregen een uitgebreide vaccinatie. Elk dier is gechipt en heeft zijn paspoort gekregen.

De meeste van de 130 dieren zijn zwerfhonden of honden en katten die zijn achtergebleven tijdens de oorlog. Zij zijn na de operatie, zodra het medisch verantwoord was, weer uitgezet in de wijk waar ze ook leven. Hier worden ze iedere dag gevoerd door vrijwilligers en goed in de gaten gehouden. Deze vrijwilligers bewaren ook de paspoorten van de dieren. Het voer wordt beschikbaar gesteld door het asiel. Een aantal geopereerde dieren heeft een baasje. Deze baasjes zijn oud en hebben geen geld voor medische zorg van hun dieren. Zij worden daarom financieel bijgestaan door het asiel.

De hele operatie werd begeleid door Kim, een toegewijde dierenarts van 71 jaar! Ondanks haar leeftijd, was ze elke dag van zonsopgang tot zonsondergang op de been en werkte ze samen met een groot team van chirurgen.

We zijn supertrots op het hele team en dit mooie resultaat!

Moldavië heeft dagelijkse grote stroom vluchtelingen te verwerken gehad. Veronica heeft met haar ouders vluchtelingen op doorreis opgevangen voor enkele dagen. Een vluchtelinge met 3 katten en 2 honden heeft inmiddels een flatje in de hoofdstad gevonden en geeft logopedie aan kinderen.

Mw. Beels onze vrijgevige donateur bij WA heeft deze vluchtelinge financieel ondersteund. Een geweldige gewaardeerde actie.
De shelter van Veronica heeft wat klappen gekregen door een venijnig virus onder de honden en katten. Ondanks de medicatie en goede zorgen zijn er toch een aantal dieren overleden. Altijd weer
triest nieuws. Op dit moment is het 37 graden in Moldavië, ondanks de hitte wordt ook het gewone leven weer opgepakt. Het dagelijks maken van hulppakketten is gestopt, maar Veronica’s werk, de
verzorging van de dieren en de tuin komen daarvoor in de plaats.

De honden en katten in de shelter krijgen iedere dag de goede zorgen van Veronica en haar ouders. Mocht u Veronica willen steunen dan kan dit via WereldAsielen onder vermelding van project P20

Sinds begin dit jaar heeft WereldAsielen er een nieuw project bij: Filozoiki Markoupolo Porto Rafti, een kleine shelter nabij het vliegveld van Athene.
Het asiel wordt ‘bemand‘ door 4 vrouwen met een enorm groot hart voor zwerfdieren: Kris en haar team.

Dag in dag uit proberen zij de vele zwerfdieren te helpen, door ze op te vangen in hun kleine asiel, of door ze op straat te helpen overleven.
Elke dag dienen zich nieuwe “ gevallen” aan en elke dag is het de kunst om een oplossing te vinden voor de zoveelste zieke, verwaarloosde of mishandelde hond of weer een nestje gedumpte puppies van een paar weken oud. Er is een tekort aan alles: ruimte, voer, medicijnen, een veilige plek voor de puppies, anti parasitaire middelen, bouwmaterialen om de shelter ‘overeind te houden’ en fatsoenlijk van water te kunnen voorzien. Elke dag zijn er zorgen over het lot van de dieren en de financiën.

Op de foto ziet u Nero, zo is hij op straat gevonden, niemand keek naar hem.
Nero kon rekenen op de hulp van het team van Kris. Deze foto staat symbool voor heel veel zwerfdieren in Griekenland….
Binnenkort kunt u meer over dit project lezen op onze website.

Op 24 juni reist onze vrijwilliger Carolien Gijzen voor het eerst naar dit asiel.

Hoe geweldig zou het zijn als zij een bedrag kan mee brengen voor de aanschaf van wat bouwmaterialen en nieuwe waterslangen, of de behandeling van een gewonde hond die moet wachten tot dat er voldoende geld is voor de dierenarts?

Wilt u helpen? Dan heel graag uw donatie op NL20TRIO0198342756 t.n.v. WereldAsielen onder vermelding van Porto Rafti.

Onze hartelijke dank

Iedereen weet dat de zomers in Spanje erg warm zijn, vooral in het zuiden, waar het asiel van Siempre Contgo zit. Het is dus belangrijk dat de dieren van het asiel zoveel mogelijk water hebben en plekjes met schaduw om het hete weer te kunnen weerstaan.

Nu dat het flink warmer wordt in Spanje (het was een rare winter en het bleef maar regenen), is het tijd voor de honden om te genieten van hun zwembaden.
Siempre contigo heeft vorig jaar een paar zwembaden voor de honden gebouwd en mochten de honden voor het eerst het water proberen.

De meeste honden vonden het wel spannend, maar met een beetje hulp (hondensnoepjes) ontdekte ze dat het toch wel leuk was. En na het rennen in de zon is het erg lekker om even af te koelen in het zwembad.
Zodra deze zwembaden schoon zijn en vol met water zitten is het pas echt zomer!

In Moreni, Roemenië, zijn nog altijd vele zwerfhonden op straat te vinden, vaak gedumpt en achtergelaten door hun voormalige eigenaren. Eén van die honden is Hope, een lief, zachtaardig én zwart teefje op leeftijd.

Hope zwierf door de straten van Moreni, inclusief een roestige ketting om haar nek. Eigenlijk zat die roestige ketting in haar nek. Waarschijnlijk had zij die ketting al haar leven lang en was het inmiddels in haar nek vastgegroeid. Hoe pijnlijk ook, Hope droeg haar last.

Een middelbare scholier zag Hope met haar ingegroeide ketting en vroeg de vrijwilligers en de dierenarts van Moreni om hulp. Hij was zo geschokt van wat hij zag, dat hij nauwelijks kon uitleggen wat er aan de hand was. Samen met Hope liep hij naar de dierenkliniek.

Bij de dierenarts moest de nek van Hope opengemaakt worden om de roestige ketting te kunnen verwijderen. Ze kreeg antibiotica en pijn- en onstekingsremmers. Gelijktijdig werd zij ook gesteriliseerd en werd een borsttumor verwijderd.

Nadat Hope bijgekomen en hersteld was van de geslaagde operaties stonden de vrijwilligers voor het dilemma: moest Hope weer terug naar de straat of mocht zij in de veiligheid van het asiel blijven. Eigenlijk was de keuze snel gemaakt: Hope bleef in het asiel, wachtend op zijn eigen huisje. De vrijwilligers konden het niet over hun hart verkrijgen haar weer op straat te zetten en Hope aan haar lot over te laten…

Wilt u de vrijwilligers van Happy Dogs Moreni in Roemenië steunen, dan is uw bijdrage meer dan welkom op rekening NL20 TRIO 0198 3427 56 o.v.v. project 06.

Mari is de steun en toeverlaat van Asia. Al zo lang ze zich kan herinneren, is ze op het asiel van haar oma te vinden. Het asiel is haar tweede thuis en tussen de dieren is ze het gelukkigst.

Dat heeft haar doen besluiten om het levenswerk van haar oma voort te zetten.

Asia is al behoorlijk op leeftijd en het zware werk gaat haar niet in de koude kleren zitten. Mari heeft inmiddels alle administratieve taken op zich genomen en ze is fulltime op het asiel te vinden. Zo wordt ze langzaamaan voorbereid op het moment dat ze het stokje van Asia gaat overnemen.

Wat een dappere en stoere beslissing van zo’n jonge meid. Vorig jaar is ze afgestudeerd. Ze had de wijde wereld in kunnen gaan, maar ze kiest voor een zwaar, onzeker bestaan. Want als je een asiel runt, weet je dat je eigenlijk nooit kunt stoppen. Maar niets houdt haar tegen, ze volgt gewoon haar hart.

We hopen van harte dat Asia het nog een tijdje volhoudt, maar wat moet het een geruststellende gedachte voor haar zijn dat ze zich geen zorgen hoeft te maken om de dieren waar ze zielsveel van houdt en de toekomst van het asiel.

Tatiana woont in Charkov, Oekraïne. Zij zorgt voor 36 eigen katten, daarnaast voor de door vluchtende mensen ongeveer 170 achtergelaten katten.

Van vroeg tot laat is zij op pad om ze eten te geven, naar dierenarts te brengen, te laten steriliseren en te verzorgen. Daarnaast kan ze soms regelen in samenwerking met Poolse vrijwilligers dat katten naar Poolse asielen worden vervoerd. Zelf wil Tatiana haar land niet verlaten, vanwege de katten, zij wil ze niet achterlaten.

Tatiana heeft onlangs steun gekregen van WereldAsielen. Haar dankbaarheid is enorm. Hieronder haar dankwoord en meer foto’s:

https://www.facebook.com/story.php?story_fbid=2188747904625092&id=100004697108823

Het asiel heeft een nieuwe auto gekregen!!!

Twee jaar geleden was de auto van het asiel eigenlijk al rijp voor de sloop. Maar door alle onkosten van het asiel, lukte het niet om geld apart te leggen voor een nieuwe. Tijdens de oorlog hield de auto er helemaal mee op en Asia zat met de handen in het haar.

Mari, actief op sociale media en niet voor één gat te vangen, ging op zoek naar een oplossing. Zij volgde de Oekraïense blogger Anita Solovei al een tijdje en Mari nodigde haar uit op het asiel. Ze liet haar zien hoe het er in het asiel aan toe ging en hoe de dieren er uit zagen (dik en gelukkig) 😂

De blogger geloofde in het asiel en begon een fundraising. En een paar dagen geleden was het eindelijk zo ver. Een prachtige Mercedes Sprinter kwam het terrein op rijden. Asia, Mari en de medewerkers hebben altijd al gedroomd van zo’n bus.

Nu kunnen ze weer veilig honden, vlees en materialen vervoeren.

Wij wensen alle medewerkers van het asiel veel veilige kilometers toe en bedanken Anita Solovei voor al haar inspanningen.